Wie ben ik?

Dus, ga ik hier maar eens een soort online dagboek bijhouden. Niet van mijn belevenissen maar van mijn gedachten. Waarom? Omdat het kan. En omdat het interessant is (voor mezelf vooral) om te zien wie ik nu ben en wie straks. Mocht je dat ook interessant lijken, lees dan vooral verder. Ik ga kijken of ik af en toe eens een specifiek thema aan kan pakken dat me bezig houdt. Hieronder eerst eens wat lekkere simpele generalisaties.

Soms zie je in boeken, columns of blogs wel eens dat mensen op zoek moeten naar zichzelf, naar wie ze eigenlijk zijn. Sommigen gaan zo extreem dat ze zeggen dat het hele leven een zoektocht naar jezelf zou (moeten) zijn. Alsof er een werkelijke versie van jezelf bestaat die het beste past. Volgens mij is dat onzin. Is een muziekstuk uiteindelijk het slotakkoord? Of is het op elk moment de noot die dan speelt? Of de symfonie die op dat moment klinkt? Het refrein wellicht? Volgens mij is een muziekstuk interessant omdat het steeds veranderd, van dramatisch naar melodisch zacht. En op elk moment is het muziekstuk dat wat je al gehoord hebt en wellicht dat wat je nog verwacht te gaan horen. En bij het slotakkoord is het muziekstuk alles wat dan geklonken heeft. En ook dat heeft iedereen anders beleefd. En om de metafoor maar door te trekken, het werkt vaak het beste als je in harmonie bent met jezelf en de wereld om je heen. Maar ook niet altijd. Dissonante stukjes kunnen een muziekstuk juist super interessant maken (een muziekstuk van 80 jaar dat alleen maar harmonieën bevat lijkt mij bijvoorbeeld best wel saai). Daarnaast is het natuurlijk fijn als je soms herkenbare stukjes relaxed mee kunt fluiten zonder dat er telkens maar weer verandering over je wordt uitgestort.

Betekent dat dan dat alles maar automatisch ok is? Volgens mij niet. Ik heb het idee dat in de huidige samenleving soms het idee heerst dat alles tegelijk moet en meteen fantastisch moet zijn. Dat het muziekstuk moet beginnen met strijkers, trompetten en bombastische pauken en dat tot het einde vol moet houden. Alles tegelijk, alles overweldigend fantastisch. Daar word je op een gegeven moment heel moe van. Gewoon even een tijdje rustig pingelen op de piano kan voor iedereen rustgevend zijn en de inspiratie geven voor interessantere stukken.

Daarnaast heb ik ook best dingen die ik aan mezelf anders zou willen zien. Dat lijkt me prima en gezond. Daarmee is het niet zo dat ik mezelf niet accepteer, maar wel dat ik de status-quo niet automatisch omarm. Dit omdat ik denk dat verandering interessant is, dat daarmee het leven leuker en spannender kan worden. En soms moet je jezelf daarvoor even voor je kont schoppen omdat het makkelijker is het refreintje nog maar eens te herhalen (om maar even een frustratie over sommige hedendaagse muziek erin te gooien). Dus niet altijd verbetering van jezelf omdat je het niet goed doet, maar verandering omdat dat je scherp en levend houdt. Ontwikkeling dus. Wij gaan bijvoorbeeld binnenkort verhuizen. Omdat ons huidige huis slecht is? Nee, hoewel er dingen zijn die ons niet helemaal meer bevallen is ons huidige huis eigenlijk hartstikke leuk. En dat was het zeker 11 jaar geleden toen we het kochten. Toen was het een paradijsje en nu is het tijd voor iets anders. Een positieve keuze dus vooral. Omdat ons nieuwe huis nieuwe uitdagingen biedt en beter past bij wie we de afgelopen 11 jaar zijn geworden. En we denken en voelen met heel ons hart dat dit huis ons de ruimte geeft en past bij wie we de komende 40 jaar nog willen gaan worden. Wat en wie dat precies is, dat moeten we nog zien. Voor nu vooral een leuk en spannend avontuur!

Nou ja, dit soort generiek geneuzel kunnen jullie hier van mij verwachten. Waarom? Omdat het kan dus en omdat ik het nog nooit gedaan heb.